Anastazja Kochniewa

00:00:05: Poza schematem.

00:00:12: Dzień dobry, witam państwa serdecznie przy mikrofonie Aleksandra Chromada.

00:00:16: Dzisiaj moją gościnią jest Anastazja Kochniewa prezeska fundacji Neymowirna.

00:00:21: Dzień dobry, Anastazja!

00:00:23: Dziem dobra.

00:00:24: Starałam się przyjrzeć waszej Fundacji.

00:00:26: Wiem że działacie w Poznaniu już od trzech lat i to ty jesteś inicjatorką powstania Fundacji.

00:00:32: czym się zajmujecie w tej organizacji?

00:00:34: Głównym celem Fundacji jest integracja kobiet w Poznaniu, w ogóle w Polsce.

00:00:41: Mi o widzanie wszystkich migranti.

00:00:44: Robimy dużo, naprawdę mamy i literackie kupy, i konwersacyjny kup w dwa lata.

00:00:53: współpracujemy z Urzędy Miasta, spoznać biznes partnera organizujemy bizneskonferencji dla migrantów, robimy takie projekty mentoringowe jakby w różnych branżach.

00:01:04: mamy psychologiczny klub taki kręk dla kobiet.

00:01:08: no głównie ta fundacja zaczęła działać za pomocą wolontariuszy.

00:01:12: Pierwszy rok zrobiliśmy stąd dwadzieścia wydarzeń tylko włącznie jako wolontariusie bez żadnego funduszu, tylko za pomocy biznesu lub innych osób, które chcieli do nas dołączyć także tych wolontarioszy z Polski, który prowadzili pierwszy rok dla nas ten klub konwersycyjny też z polskiego.

00:01:32: no i dlatego tak wszystko poszło.

00:01:35: jak rozumiem powstanie organizacji było odpowiedziom na rosnącą potrzebę integracji społeczności z Ukrainy.

00:01:44: No ale jak do tego doszło, że to właśnie ty założyłaś organizację i co ciebie pchał do takiego działania?

00:01:51: Ja przybyłam do Polski po wybuchu też pan na skalowe wojny i tylko rodziłam dziecka.

00:01:55: Właśnie przejechałam kiedy moje córce był miesiąc.

00:01:59: Syn miał piętnaście lat.

00:02:02: Dlatego ja przeszła sama wszystko jakby od początku Jestem dzisiaj.

00:02:10: No i czułam się, że chcę coś utworzyć.

00:02:12: kiedy była taka tragedia w Hersoniu i pozna dołączyła się do tej pomocy.

00:02:17: I my z jednym dziewczynami z Wiktorią po prostu byli organizatorkami tej pomocy.

00:02:22: I ja wiedziałam jak te kobiety po prostu niosą Tak dużo wszystkiego.

00:02:28: I zobaczyłam o Boże, jaki jest po prostu niesamowicie te ludzie!

00:02:32: No jakby i powstała taka grupa na teogramie najmówirniej to w obolsku niesamowiecie jak by... I myślałam że Boże spotkałam się tak duży tutaj pięknych kobiet.

00:02:42: no może zrobię jakiegoś tam kubiku takiego dla kobiet i myślałem że to będzie taki klub kobiet żeby zacząć coś tam też pomagać z biznesem.

00:02:54: A jak był projekt mentoringowy fundacji BARC'a i można było tam skorzystać z tym wsparciem i założyć ważną organizacją, no i wtedy powstała taka decyzja że tak chce.

00:03:06: Bo naprawdę już miałam ludzi.

00:03:09: Już miałam tych osób, które chcą wspierać, pomagać... No i oczywiście życzyłam w sobie ten resursy energię, który mogłabym się dalej podzielić z większym kręgiem.

00:03:20: Czy

00:03:20: ci wolontariusze-wolontariuszki wtedy?

00:03:22: I dziś to były tylko osoby z Ukrainy czy też Polacy też się angażują?

00:03:27: Tak kiedy powstała ta idea jakby z tym kubem kobiet nas też zaprosiłem na telewizję i tam przyszła moja koleżanka.

00:04:04: Poza schematem

00:04:07: Macie swoim siedzibę.

00:04:09: Dużo organizacji w Poznaniu odostępniają nam swoją przestrzeń i jeszcze do listopada, jak mieliśmy w różnych ośrodkach w Poznaniu, gdzie prowadziły swoje różne spotkania.

00:04:20: To grudnia już mamy w stałe miejsce.

00:04:23: też dołączyli do jednej organizacji, do fundacji Para Krok, które po dnia prowadzi szkołę polską A druga połowa dnia to jest dla naszej organizacji.

00:04:35: No i dlatego mogę tak powiedzieć, że mamy nie do końca własną, a jakby

00:04:41: siedziby

00:04:41: mamy.

00:04:42: A jeśli chodzi o ciebie, co ci daje do działania w fundacji?

00:04:46: I co cię najbardziej motywuje do działania?

00:04:49: Motywuję to, że ja po prostu własnym przykładem pokazuję każdemu, że nie istnieje nic niema żywego, że pokazuje wszystko, co robię.

00:04:58: zaczynala z tą malutką... dwomiesiącnym córką uczyć się języka.

00:05:03: Chodziłam wy wszystkich, bo jako wolontariusza czyjlaś z nią i ona była wszystkie ze mną.

00:05:08: W sześć miesięcy ona miała i ja już prowadziła w zamku.

00:05:12: dzień dzieciaków był pierwszego czerwca.

00:05:14: Ja już nie też tam prowadziłam.

00:05:16: to ona rośnie by wszystkim tutaj ze mnom.

00:05:19: jakby no i kiedy widzę że naprawdę nasza działalność pomaga po prostu tym osobom nawet nie zależy mnie o tym żeby tam pomogli w czymś takim wielkiem albo po prostu, żeby te osoby mogły przyjść i wiedzieli, że jest taka bezpieczna przestrzeń gdzie po prostu ciebie mogą przytulić to radzie się.

00:05:38: Po prostu możesz przyjść nawet tego filmu jakiegoś popatrzeć bo też robimy takie przeglądania tych filmów po polsku.

00:05:45: no i to oczywiście, że jakby mi inspiruje robić coś dalej.

00:05:51: W tym miesiącu mija czwarta już rocznica ataku Rosji na Ukrainę i zastanawiam się czy Cały czas te działania są tak samo potrzebne, czyli te potrzeby też społeczności się zmieniają.

00:06:06: Widzę że cały czas dlatego, że jesteśmy blisko społeczności i naprawdę do teraz cały czas przybywałem ludzi z Ukrainy.

00:06:14: I jakby teraz widzę, że my jesteśmy takim pierwszym jakimś punktem dotknięcia do tych osób, które już mogą... No i cieszy się bo kiedy ja przejechałam ja nic ogólnie nie wiedziałam o tych organizacjach, które mogą pomóc.

00:06:28: Po prostu zaczynałam swoją drogę jakby sama.

00:06:31: Coś tam wyszukowałam, nie było mi jakiś koleżanek z Polski lub czegoś.

00:06:35: no jakby to musiała wszystko robić sama.

00:06:37: Teraz bardzo mnie cieszy życia osoby.

00:06:39: zgłoszałem do nas że możemy pokierować tam jakoś, że osób żyją swoją bankie w takiej czegoś boją się mentalności.

00:06:49: takie osoby które teraz jeszcze nie uczą się tego języka.

00:06:52: Tego że widzę że ta potrzeba jest i jeszcze będzie myślę Rolatno na sto procent.

00:06:59: Wyobrażam sobie, że to jest bardzo indywidualna kwestia jak ludzie się aklimatyzują.

00:07:04: Ty z tego co opowiadasz po prostu ruszyłaś do działania i jakąś taką sprawczością zaczęłaś organizować nie tylko swoje życie ale też właśnie inicjatywy zewnętrzne.

00:07:16: Ale dla takich osób które przymusowo też musiały zmienić miejsce zamieszkania To tak sobie myślę, że nie zawsze może być taka prosta sprawa.

00:07:26: chęcią do tego podchodzą.

00:07:27: Dlatego pewnie te bańki, tak?

00:07:29: Ja akurat jestem tą osobą, która z dosyć dużym zrozumieniem podchodzi do tego.

00:07:34: no i bardzo wspieram też społecześć ukraińską tutaj.

00:07:38: Ja

00:07:38: po prostu czuję sobie taką misję po prostu.

00:07:41: No czuję w sobie że jakby ja tym żyje.

00:07:46: Ja to kocham, ja to lubię.

00:07:48: Ja z tym się idę spać w staje rano.

00:07:52: Jakby zawsze w tym temacie.

00:07:53: teraz jeszcze studiuję na podyplomówce że w Uniwersytecie Adama Mieckiewicza na specjalność zarządzania migracjami, dlatego też na co dzień

00:08:03: mam dotyczność.

00:08:04: tak.

00:08:05: Co się dzieje?

00:08:06: Jak się dzieję?

00:08:07: No jakby i z tymi osobami, które też na to dzień tym zajmują się już od dwadzieścia o trzydzieści lat.

00:08:14: Wspaniale swoje doświadczenie przykłaś po prostu w sprawczość i działanie i zarażeń tym jak najbardziej bo takie osoby jak Ty właśnie zmieniają nasz świat na lepsze.

00:08:25: bardzo za rozmowę, że wpadłaś nas do studio i za to, żeby mogłam Ciebie poznać.

00:08:30: To bardzo, bardzo wzajemnie i bardzo dziękuję.

00:08:32: Moją gościnią była Anastazja Kochniewa a ja nazywam się Aleksandra Chromada i dziękuję za wysłuchanie

00:08:38: audycji.